Monday, February 23, 2015

சிக்கு புக்கு, சிக்கு புக்கு ரயிலே...!


ரயில் பயணம் என்பது நிஜமாலும் ஒரு ஜாலியான பயணம்தான். அது எனக்கு வாய்த்தது 90 களில்.

திருப்பூரில் ரெண்டு வருடம் வேலை பார்த்தபின்பு, குடும்பத்தில் அடித்த ஒரு சுனாமி என்னை தினசரி ஈரோடு டூ திருப்பூர்  நாடா ட்ரிப் அடிக்க வைத்தது.

அம்மாவை தனியாக வார, மாதக்கணக்கில் விடமுடியாது என்பதால் அதிரடியாக அப்படி ஒரு முடிவினை எடுக்க வேண்டியாகிவிட்டது.

காலை 6.10 கோயம்புத்தூர் பாசஞ்சருக்கு வீட்டிலிருந்து 5.45 க்கே கிளம்பனும் – மதியத்துக்கான சாப்பாட்டுடன்.

அம்மா அசராமல் செய்து கொடுத்துவிட்டாலும், சைக்கிளை மிதித்து, மிதித்து ரெயில்வே ஸ்டேசன் போய்ச்சேர டைம் ஆகிவிடும்.

ட்ரெயினில்தான் ரணகளமே !

ஆறுமணிக்கே வந்துவிடும் சில நண்பர்கள் (ரெயில்வே காலனியிலேயே வீடு) அதிகாலையிலேயே சீட்டுகட்டு போட ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

இங்கே மாங்கு மாங்குன்னு வியர்த்து விறுவிறுக்க ரயில் ஏறும்போது நாக்கு தள்ளும். 

அப்போ பார்த்துதான் மாதாந்திர ரெனிவல் செய்யாதது ஞாபகம் வந்து தொலைக்கும். 

இளங்கோ அல்லது சங்கர் எப்படியும் சீட் போட்டுவைத்திருப்பார்கள் எனும் நம்பிக்கையில் தாமதமாக வரலாம். நம்ம சீட் காலியாக இருக்கும்.

சமயத்தில் கடைசி பெட்டி தெரியும். அடுத்த எக்ஸ்பிரஸுக்கு காத்திருக்க வேண்டியதுதான் அதற்கு ஒரு மணி நேரம் ஆகும். என்ன, எல்லோரையும் ஒரு நாள் பிரிந்து பயணம்...கஷ்டம்தான்.

தொட்டிபாளையம் தாண்டியதும் டிபன் பாக்ஸ் எல்லாம் திறக்கப்படும். எப்படியும் ரெண்டு பேராவது டிபன் பாக்ஸ் இல்லாமல்தான் வருவார்கள்.

 “ நீ என்னடா கொண்டு வந்திருக்கே?”                                                 
“ பூரிதான் பண்ணா, அதாத்தான் இருக்கும்” என்ற படியே திறந்தால் 10 பூரிகளாவது அதில் இருக்கும்.                                                                             
“ எதுக்குடா இவ்வளவு?”  “ உங்களுக்காகத்தான்டா, நிச்சயம் யாராவது கொண்டுவந்திருக்க மாட்டீங்கன்னு அவதான் கொடுத்தனுப்பிச்சா”  இப்படி சில சீரியஸ் மனைவிகள் எங்களின் நண்பர்களுக்கு !

யார் டிபன் கொண்டுவரவில்லையோ அவ்ர்களுக்கென்றே “காபி....காபி..” என்றபடி அடுத்த சோதனை வரும்

“ டேய், நீதான் என் டிபனை தின்னியே, காபி வாங்கேண்டா...”

“வாங்கி தொலைக்கறன்டா” என்ற படியே காபி வாங்குவான் பதினான்கு பேருக்கும்.  14 x 5 எழுபது ரூபாய் பழுக்கும்.

முறைவாசல் மாதிரிதான் இந்த காபி ஆஃபரும். தினம் ஆப்ஷன் ஒருவருக்கு மாறி மாறி வரும்.

சாயங்காலங்களில் ஏழு மணி பாசஞ்சருக்கு ஒரு கூட்டம், எட்டேகால் டெல்லி எக்ஸ்பிரசுக்கு ஒரு கூட்டம், ஒன்பது மணி பிருந்தாவனுக்கு ஒரு கூட்டம் என பிரிந்து விடுவதால் அவ்வளவாக நைட் வண்டிகள் களை கட்டாது.
இருந்தாலும் அடுத்த நாள் காலையில் இரவின் கதைகள் சுவாரசியத்துக்கு இரவல்காதுகள் தயாராய் இருக்கும்.

பல சுவாரசியக்கதைகள் இரவு ட்ரிப்பில்தான் இருக்கும்.

டி.டி.ஆர் கேட்ட டிக்கெட்டை எடுத்துக்கொடுக்காமல் தூங்குகிற பாவனையில் விழித்திருந்த கேரளப்பயணியை சீசன்டிக்கட் மக்கள் நக்கலாய் பார்க்க, அது கிளப்பிய கோபத்தில் அந்த கேரளப்பயணி எழுந்து, “இங்க எந்தா நோக்குது..பட்டீ....” என திட்ட அடுத்த 30 நிமிடங்கள் விஜயகாந்தாய் மாறிய எங்கள் குழாம் அந்த கே.பயணியை பின்னிப்பெடலெடுத்த (காலால் மிதிப்பதுதானே பெடல்?)கதை...இன்னும் நாங்கள் சொல்லிச் சொல்லி சிரிக்கிற கதை.

எப்போதும் கேரளப்பயணிகள்தான் ரகளையின் நாயகர்கள்.
இடப்பற்றாக்குறையினால் ‘அட்ஜஸ்ட்’ பண்ணி உட்காரமுடியாத ஒரு கேரளியன் ‘கத்தி’யைக்காட்டி சீசன்டிக்கட் மக்களை மிரட்ட, கத்தியை பிடுங்கி, வேட்டியை அவிழ்த்து, அதாலேயே கையை கட்டி, பிளாட்பாரத்தில் தப்பி ஓடியவனைப்பிடித்து, ஈரோடு ரயில்வே போலீசிடம் ஒப்படைத்த கதை.

பாசஞ்சர் ரயிலின் நேரத்தை மாற்றக்கோரி நடந்த போராட்டங்களில் ‘அபாயசங்கிலி’ இழுக்கப்பட்டு ரயில் நிறுத்தப்பட்டு, ஊத்துக்குளி ஸ்டேசனில் காவல் வைக்கப்பட்டதால், கடுப்பான எம்மக்கள் ஒரு தந்திரம் செய்தனர். போலீசாரால் அனுமானிக்கமுடியாத, எளிதில் அனுக முடியாத ஒரு ரிமோட் ஏரியாவில் திட்டமிட்டு ரயிலை நிறுத்தி, 30 நிமிடங்கள் காவல்துறையினர் தண்டாவாளத்தில் நடந்து வந்து “யாருய்யா அது சங்கிலியை இழுத்தது ?”என விசாரிக்க, ஷண்டிங்கில் ஸ்லோவாய் பாசான எக்ஸ்பிரசில் போரட்டக்குழுவினர் பாசான சங்கதி......


எத்தனை மனிதர்கள்....எத்தனை அனுபவங்கள்?

Saturday, February 21, 2015

என்னை அறிந்தால்.....(ஒரு இன்ஸ்டிங்க்ட் தொடர்)



‘அது,இது,எது’ என எது  நாம் பற்றி பேசினாலும் (நீங்கள் விஜய் டி..வி.யை மறந்து விடக்கடவது)  
அது எப்போதும் பொது.

ஆனால்,தன்னைப்பற்றி மட்டுமே பேசுவது சுயநலச்சூது.

கொஞ்சம் என்னை பற்றியும், கொஞ்சம் உங்களைப்பற்றியும் பேசுவதுதானே  இருவருக்கும் நியாயபோதை தரும் மது?

பேசுவோமா?

அடிபட்டு ஆஸ்பத்திரி மீண்ட கதாநாயகம் முதல், வாழ்வியல் துன்பங்களில் அடிபடாது 

பரம்பொருளை வேண்ட கிளம்பிய பரமசாதுக்கள் வரை, கேட்டுக்கிளம்பிய கேள்வி இதுதானே?

“நான் யார், இப்ப எங்கிருக்கேன்?” 

இந்தக்கேள்விக்கு விடை தேடி ‘இன்டெர்ஸ்டெல்லர்’ பாணியில் ‘கருந்துளை’ (அதாங்க பிளாக் ஹோல்) வழியாக இன்னொரு கிரகம் நுழைய வேன்டியதில்லை. ஆனால், நம்முள் இருந்தும் இருக்காத ஒரு உள்துளைக்கிரகம் தேடவேண்டும்.

அதுதானே வள்ளலார் தொடங்கி, நமக்கு மாரல்சயின்ஸ் பாடம் சொன்ன வாத்தியார் வரை தேடிச்சலித்த விஷயம்?

ஆனால் இங்கே 916 கேரண்டியாய் ஒரு தகவல். இது சாமி சத்தியமாய் ஆன்மீகத்தேடல் அல்ல. அதற்கான சப்ளை இந்த குரூடாயில் பரம்பரைக்கு தாராளமாகவே கிடைக்கிறது. 

நமது இந்துக்கலாச்சாரத்தில் அல்லது இந்தியக்கலாச்சாரத்தில் ஆன்மீகச் சர்பத்துக்கு சாமியார்களின் சர்க்கரை போதுமானதாக இருந்தாலும், கொஞ்சம் பகுத்தறிவுச்சாயம் சேர்க்கும்போது அதன் தித்திப்புச்சுவை கொஞ்சம் தூக்கலாகத்தானே இருக்கிறது ?

சரி , இது ஆன்மிகம் தேடும் இடம் இல்லை. வேறு எதாம்?
சுயம் தேடும் சுகவாசிகளுக்கு இது ஆண்மை பாதாம்.

சுயம் தேடுவோரை எப்படி சுக வாசி எனலாம்? இதென்ன ‘சித்தவைத்திய சிகாமணி’ தரும் சிட்டுக்குருவி லேகியமா? இல்லைதான்.

தன்னில் தன்னைத்தேடி, சமுதாய சுகம் அடைவோரே இன்றைக்கு நிச்சய சுகவாசிகள். ஏனெனில் அவர்களே இந்த சமூகக்கட்டான குடும்பத்தை சரியாய் நடத்த முடிகின்ற குடும்பஸ்தர்கள்.
ஆகவே, நாம் இங்கே பேசப்போகும் விஷயம் சமூகமும், அதில் சாகாவரம் பெற்ற சாமானியனும்தான்.

ஹோம் அப்ளையன்ஸ்  நிறுவனத்தின் ஒரு ‘சேல்ஸ் & மார்க்கெடிங்‘ பயிற்சிப்பட்டறையில் பங்கேற்ற அந்நிறுவனத்தின் பணியாளர்களிடம் பயிற்சியாளன் என்ற முறையில் ஒரு கேள்வி கேட்டேன்.


“திடீரென்று கடவுள் தோன்றினால் , அவரிடம் ஒரு வரம் என்ன கேட்பீர்கள்?” என்று கேட்டேன். கேள்வி விதிமுறைகளுக்கு உட்பட்டது. அது “ பதிலை ‘டக்’குனு சொல்லனும்” .     

(தொடரும்)

Monday, February 02, 2015

பிசினஸ் சீக்ரட்ஸ்................வெளியே சொல்லலாம் !

ஒரு  வழக்கமான பயிற்சிப்பட்டறையாய் இல்லாமல் கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இதை டிசைன் செய்திருந்தோம், நானும் ராம மூர்த்தியும்.

நிறுவனங்களின் விஷன்,மிஷன் இதை சம்மந்தப்தப்பட்டவர்களே உருவாக்கும்படி சொல்லிக்கொடுத்தோம்.



 தங்கும் விடுதி ஒன்றில் தங்கியிருந்தவர் அதன் உணவு விடுதியில் சாப்பிட சென்ற போது டேபிளுக்கு வர தாமதமானது. தாமதமாய் கொண்டு வந்த சர்வர் அதற்கு மன்னிப்பும் கேட்டு, காரணம் சொல்லி (கொஞ்சம் கருகிவிட்டதால், மீண்டும் தயார் செய்த ) கொண்டு வந்த உணவுக்கு பில் வராது என்றும் அதை, தன் சம்பள்க்கணக்கில் கழித்துக்கொள்வதாயும் விளக்கமளித்தார்.

அடுத்த நாள் காலை, விடுதியின் மேனேஜர் , அவரை அழைத்து நேற்றைய இஅரவின் நிகழ்வுக்கு மன்னிப்பு கோரி , நிர்வாகம் அதற்காக காலை உணவை, தங்கள் பொறுப்பில் அளிக்குமென்றும், அதற்கு அவர் பணம் தரவேண்டாமென்றும் மன்னிப்பு கொரினார்.
இவருக்கோ ஆச்சாய்யம்.,
தான் ப்புகார் தராத ஒன்று. அது தவறு என்றாலும் முன்னமே சர்வர் மன்னிப்பு கேட்டும், பில் தராமலும், இன்று நிர்வாகம் மன்னிப்பு கேட்டு மீண்டும் இலவச உணவை அளிக்கும் சயல் ஆச்சர்யம் தந்தது.
இப்போது அவருக்கு நிறுவனத்தலைமயை சந்திக்கும் ஆவல் பிறந்த்து.
சந்திஉக்கும் வாய்ப்பும் கிடைத்த்து.

அத்துனை பேருமே இத்துணை பொறுப்பாய் இருக்க காரணம் கேட்டார்.
அலுவலகச்சுவற்றில் எழுதப்படிருந்த நிறுவனத்தின் விஷன், மிஷன் அவருக்கு காட்டப்பட்ட்து.

“ எங்களின் வாடிக்கையாளருக்கு த்ரும் சிறப்பான சேவையே எங்களின் முதல் நோக்கமாக.........................: என்று தொடங்கியது அது.

“இது எம்.டி.யோ, கன்சல்டன்டோ, முதல் நிலை மேனேஜர்களோ உட்கார்ந்து உருவாக்கவில்லை. கடை நிலை ஊழியர்வரை அமர்ந்து முடிவு செய்யப்பட்ட்து. அதனால்தான் அத்தனை பேருமே இதை மதித்து பின்பற்றுகின்றனர்”  அவரிடம் சொல்லப்பட்ட விளக்கம்.

அது ஒரு தொடர்விடுதிகளின் குழும்ம் என்பது இங்கே குறிப்பிட்த்தக்கது.

விஷன் மற்றும் மிஷன். பல இடங்களில் இதை நமது கன்சல்டன்ட் செய்வார்.

சில உதவிகரமான டூல்ஸ் கொடுத்து , அதன் மூலம் புரிந்துகொள்ளப்பட்ட விஷன், மற்றும் மிஷனை அவர்கள் அங்கே உருவாக்கினார்கள்.

மொத்தமாக இதற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட நேரம் 60 நிமிடங்கள் மட்டுமே.