Monday, April 28, 2014

என் மொபெட் - பைக் ஆன கதை !


திருப்பூர் போனபின்புதான் சைக்கிள் சொந்தமாக வாங்கவேண்டியிருந்தது. சைக்கிள் இருந்தால்தான் வேலை. அம்மா கொடுத்த ஆயிரம் ரூபாய் கை கொடுத்தது. ஒரு வருசம்தான். அதன் தேவை குறைந்துவிட்டது. கம்பெனியிலேயே ஒரு பைக் கொடுத்தார்கள். YEZDI – (புல்லட் கம்பெனி) என்று நினைக்கிறேன். அதை உதைக்கவேண்டி ஒரு ஷூ வாங்கினேன். Tafeta Garments –ல் நண்பன்(ர்?) நாராயணனுடன் உழைக்கும் பங்குதாரராக ( கஷ்டக்கூட்டு என்று எங்க ஊர்பக்கம் சொல்லுவாங்க – எத்தனை அர்த்தம் ?) இருந்த காலத்தில் நான் வீட்டில் சைக்கிள் வைத்திருப்பதை பார்த்துவிட்டு 5000 ரூபாய் கொடுத்து ( அப்ப TVS-50 விலையே ரூ.12000 தான் ) “நைட்டு லேட்டாத்தான வீட்டுக்கு வர? இது உதவுமில்ல?” என்று சொன்னதால் வீட்டுக்கு வந்த முதல் வாகனம் (16 செல்வங்களுல் வாகனம் ஒன்றாமே?) TN33C 4729. பச்சை கலர் வண்டி. பாக்கி 7 ஆயிரம் லோன். சேட்டுக்கு அந்த லோனை ரெண்டு வருஷம் அடைத்தேன். 97 ஜூன் - பெண் பார்க்கப்போன போது , ‘ஓஹோ, மாப்பிள்ளை வண்டி வைத்திருக்கிறாரா’ என்று சின்ன மாமனார் புளகாங்கிதத்துடன் (புளங்காகிதமா?) பேசியதை என் காதால் கேட்டேன். செப்டம்பரில் தான் கல்யாணம். வருங்கால மனைவியை அந்த வண்டியில் அமர வைக்க (வெட்கமாம்) படாதபாடுபட்டு கடைசியில் மிரட்டித்தான் உட்கார வைத்தேன். “ அப்பவே என்னை மிரட்ட ஆரம்பிச்சிட்டீங்க இல்ல?” என்று இன்னும் எனது பார்யாள் மலரும் நினைவாள். 98-ல் ஈரோடு காயத்ரி எக்ஸ்போர்ட்டில் வேலை. முதலாளி டி.வி.எச்சை விட சின்ன மொபட் வைத்திருந்தார். விசிட்டர்கள் ஒரு மாதிரி பார்த்தார்கள். கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் அந்த வண்டியில்தான் சுற்றினோம். சினிமா பார்த்தோம். விசேஷங்களுக்கு பறந்தோம். வருடம் 2000 டிசம்பர் வாக்கில் ஒரு வியாபார உதவி செய்ததற்கு பிரதிபலனாய் நண்பர் பத்தாயிரம் ரூபாய் கொடுக்கவே, அதை வைத்து டிவிஎஸ்சை எக்ஸ்சேஞ்ச் செய்து எனக்கு மிகவும் பிடித்த கருப்பு கலரில் சூப்பர் எக்செல் வாங்கினேன். TN33 P1108. அப்போது ஈரோடு அனுபம் ஹேண்ட்லூம்சில் வேலை. லதா இதை நன்றாக ஓட்டி பழகிக்கொண்டாள். பழைய வண்டி மாதிரி இல்லாமல் கிக் பண்ணினால் ஸ்டார்ட் ஆகிவிடும் என்பது கூடுதல் சவுகர்யம். 2003 - டெக்ஸ்டைல் லேப். ஈரோடு பிரான்ச் மேனேஜர் பொறுப்புக்கு நேர்முகம். எல்லா பார்மாலிட்டீஸ்களும் முடிந்தது. கடைசியாய் கேட்ட கேள்வி என் வண்டியை மாற்றிவிட்டது. “மார்கெடிங் நீங்கதான் பார்க்கப்போறீங்க, என்ன வண்டி வச்சிருக்கீங்க?” “சூப்பர் எக்செல்...” “சரி, நீங்க 100 CC வண்டி வாங்கிக்கொங்க.....வண்டி அலவன்சாக கம்பெனி மாசம் 500 ரூபாய் தந்திடும்” இந்த முறை கையிலிருந்த எக்செல்லை எக்சேஞ்ச் பன்ணவில்லை. வீட்டு வேலைகளுக்காக லதா பயன்படுத்திக்கொள்ள விரும்பினாள். என்ன வாங்கலாம் என ஆலோசனைகள்...நண்பர் இளங்கோ ஒரு மெசேஜ் அனுப்பினார். Splendor is wonder என்று. 2003 ல் வாங்கினேன் - TN33 AB2671 2014 ஆகி இன்னும் சலிக்காமல் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. என் இனிய இயந்திரா என்று அதைப்பற்றி தனியாக ப்ளாக்கில் எழுதும் அளவுக்கு அதிகம் உழைத்துவிட்டதாக நம்புகிறேன்.
அந்த டி.வி.எஸ் புகைப்படத்தை தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

Thursday, April 10, 2014

கொல்றாங்களே....கொல்றாங்களே.....!

நினைவலைகள் – Speech Craft – பேச்சுக்கலைக்கான பயிற்சிப்பட்டறை ! இரண்டாவது வருடமாக இதில் நான் இணைப்பயிற்றுனராக ! ஆதலால் கொஞ்சம் பதற்றம் இல்லைதான் – பங்கேற்பாளர்களைக்காணும் வரை. ‘கொஞ்சம் மெச்சூர்டு குரூப்போ’ என சந்தேகம் கொள்ள வைக்கும் கும்பல்(?)தான் என் கண்ணில்பட்ட முதல் ஐவர். தொற்றிக்கொண்டது பயம் இங்கிருந்துதான்.
மண்டலம் 17, எப்பவுமே அசரவைக்கும் பங்கேற்பாளர்களைக் கொண்டது. அதில் ஐயமில்லை. ஜேசிஐ ஈரோடு மெட்ரோ....... உற்சாக உற்சவர்களை ஐக்கியம் கொண்ட கிளை. டீ பிரேக் 11 மணி என்றால் பத்தரை மணிக்கு அப்புறம் எப்போது அவர்கள் பக்கம் எதற்காக திரும்பினாலும், ‘சார், டீ ரெடி!’ குரல் கேட்கும். லன்ச் நேரமும் அப்படித்தான். வைரமுத்து, ராம் என்று இரு கொலைகாரர்கள். அன்பாலேயே, சந்தோஷக்குரலில் பேசியே சிரித்தபடியே கொலை செய்வார்களோ என்னமோ? (நம்பியார், ஆர்.எஸ் மனோஹர் குரூப்போ?) அவர்கள் எங்கள் அத்தனை பேரையுமே கையில் வைத்துத்தான் தாங்கினார்கள். சிரித்த முகமூடியை அவர்கள் கடைசி வரை கழற்றவே இல்லை. எனது ரூம்மேட் மற்றும் இணைப்பயிற்றுனர் என்னைவிட காபி பைத்தியம் போலும்.
ஆறு மணிக்கு அலாரம் வச்சு , “வேலு, போயி காபி சாப்பிட்டு வரலாமா?” என்பார். ‘இருங்க ரிசப்ஷன்ல ஆர்டர் பண்ணுவோம், வரும்’ என்றுவிட்டு வரவேற்புக்கு பொத்தான் அமுக்கினால், “ வணக்கம் ரிச்ப்ஷன், ஜேசி காபி உங்க ரூமுக்கே வரும். வேற எதும் வேணுமா சார்?” என நக்கல் பண்ணுவார்கள். கதவை திறந்தால் காபி கப்புடன் சேகர் நிற்பார். சிரித்தபடிதான். ஒரு ஸ்டேஜில் நானே வெறுத்துப்போய் விட்டேன் என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்களேன். ட்ரெயினிங் ஹாலில் ஏ.சி.பத்தலை என்றால், ‘சார், உங்க தலையை சாச்சா மதிரி வச்சுக்கொங்க, உங்க மூஞ்சில அடிக்கறா மாதிரி ஸெட் பண்ணிட்டோம்’ என்பார்களோ என்கிற அளவிற்கு பயமாய் இருக்கிறது. “எங்கப்பா ஐ.டி.கார்டு?” என்று கேட்டு, கார்டு ஃபோல்டருக்குள் பொருந்தாமல் போனதால் கொஞ்சம் மடித்து அட்ஜஸ்ட் செய்து கழுத்தில் மட்டிய பத்தாவ்து நிமிஷத்தில், ‘சார், இந்தாங்க ஐ.டி. கரெக்ட் ஃபோல்டரில்...’. (ஏப்பா உங்களுக்கெல்லாம் மனசாட்சியே இல்லையா?) பாராட்டி முடிக்கும் முன் தலைவர் வெங்கடேசன்,” நான் ஒப்படைச்சுட்டு ஒதுங்கிட்டேன், இது அவங்க கைங்கர்யம்” என்றார். தலைமைப்பண்பே அதுதானே? சிறப்பாக செய்யவேண்டும் என்றுதானே மெனகெடுகிறோம்; சிறப்பாக செய்துவிட்டால் கைகொடுக்கிறோம்.